تاریخ جهان

مقالاتی در باره تاریخ!

تاريخ جهان History of World أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الأرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَانُوا أَكْثَرَ مِنْهُمْ وَأَشَدَّ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الأرْضِ فَمَا أَغْنَى عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ قرآن كريم؛ سوره 40.غافر؛آيه 82 تاريخ معلّم انسان‌ها است. امام خميني رحمة‌اللّه عليه
گمشدگان
ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ خرداد ۱۳٩۱  کلمات کليدي: تاریخ معاصر

ناگفته های یکی از اسرارآمیزترین حوادث جهان
  از میان 13 هواپیمایی که در آخرین ساعات شب 31 ام می 2009 ریودوژانیرو را ترک کردند تا با عبور از کانال هوایی اقیانوس اطلس به مقصد برسند، پرواز سیزدهم هرگز به مقصد نرسید. پرواز شماره 447 هواپیمایی ایرفرانس که با هواپیمای ایرباس A-330 یکی از امن ترین هواپیماهای جهان انجام می شد، قرار بود 228 مسافر از 32 ملیت گوناگون را11ساعت بعد در فرودگاه شارل دوگل پاریس به زمین بنشاند؛ اما هواپیما3 ساعت و 33 دقیقه پس از بلند شدن از زمین از صفحه رادار محو شد و با سقوط در اقیانوس اطلس ـ جایی نزدیک استواـ یکی از مرگبارترین و اسرارآمیزترین حوادث هوایی جهان را رقم زد. اما پس از دو سال تلاش و کشف جعبه سیاه و دیگر بقایای هواپیما، راز این سقوط مرموز آشکار شده است.


آغاز سفر
  ساعت 22:03شامگاه یکشنبه 31 می 2009 به وقت گرینویچ (19:03به وقت محلی) بود که پرواز 447خطوط هوایی ایرفرانس با جا گذاشتن یکی از مسافران ریودوژانیرو را به مقصد پاریس ترک کرد. در این هواپیما 216مسافر و 12 خدمه حضور داشتند که حدود نیمی از آنها اتباع کشورهای فرانسه و برزیل بودند.
در میان آنها چهار پزشک ایرلندی که از تعطیلات 14 روزه خود در برزیل به فرانسه برمی گشتند، یک زمین شناس برجسته آمریکایی که همراه با همسرش برای ارائه کنفرانس علمی به بارسلونا می رفت، یک مهندس سازه انگلیسی که برای انجام پروژه های نفتی به برزیل رفته بود، دو مدیر ارشد برزیلی و یک مهندس فرانسوی حضور داشتند. سه مدیر ارشد شرکت میشلن و 10 مدیر فروش شرکت تجهیزات الکتریکی سی. جی. ای. دی، یکی از نوادگان آخرین پادشاه برزیل و رئیس شورای شهر ریودوژانیرو نیز همگی سوار این هواپیما بودند.
همه چیز تا 3 ساعت و 33 دقیقه پس از پرواز عادی به نظر می رسید. هواپیما با سرعت 865 کیلومتر بر ساعت در ارتفاع10700 متری اقیانوس پرواز می کرد و 565 کیلومتری از سواحل شمال شرقی برزیل فاصله گرفته بود. خدمه پرواز به برج مراقبت اعلام کردند که در حال ترک حریم هوایی برزیل هستند و تا 50 دقیقه دیگر وارد آسمان سنگال خواهند شد.
حوالی ساعت 2:10 تا 2:14 بامداد به وقت گرینویچ که هواپیما وارد جبهه هوایی توفانی و کم فشار استوایی شد، ناگهان تعدادی پیام خودکار توسط هواپیما به مرکز ارتباطات پرواز مخابره شد. شش پیام از مشکلات الکتریکی، از کار افتادن خلبان خودکار و احتمال افت فشار در کابین خبر می دادند و 19 پیام دیگر، پیغام های هشدار بودند. نشانگر هواپیما از نمایشگر رادار حذف شد و هیچ اثری از آن و مسیر حرکتش روی صفحات رادار مرکز کنترل هوایی هیچ کشوری باقی نماند!
این 25 پیام که در طول 3 دقیقه ارسال شده بود، آخرین پیام های ایرباس A-330 ایرفرانس بودند که هیچ پیام درخواست کمکی از سوی خدمه و خلبان میان آنها وجود نداشت و این برای هواپیمای ناپدید شده اصلاً عادی نبود.

جست و جو
  در ساعت های بعد نه تنها ورود این هواپیما به آسمان سنگال تایید نشد، بلکه سرنشینان یک پرواز شرکت تی.ای.ام خطوط هوایی برزیل بر فراز اقیانوس اطلس و خلبان یکی از پروازهای دیگر این شرکت از وجود نقاط روشنی بر سطح اقیانوس خبر دادند که می توانست بقایای هواپیمای در حال سوختن بوده باشد. نگرانی ها بالا گرفت و کشورهای برزیل و فرانسه ارسال نیروهای تجسس را به منطقه ای که آخرین تماس پرواز447دریافت شده بود، آغاز کردند. برزیل شش هواپیمای جت و سه ناو را به سواحل شمالی این کشور فرستاد و فرانسه سه جت، یک فروند هواپیمای آواکس و دو ناو خود را به بخش آفریقایی این منطقه اعزام کرد. 15 تیم پزشکی همراه با نیروهای پشتیبانی در فرودگاه های شارل دوگل و ریودوژانیرو مستقر شدند و دولت فرانسه همزمان از ایالات متحده درخواست کرد با استفاده از اطلاعات مخابره شده توسط ماهواره های جاسوسی به پیدا شدن هواپیمای گمشده کمک کند.
پنتاگون بازبینی اطلاعات ارسالی از یکی از ماهواره های هشدار موشکی خود، دی.اس.پی را آغاز کرد. اگر نشانه ای از انفجار، آتش سوزی، شکشستگی یا برخورد هواپیمای ایرباس330 ایرفرانس وجود داشت، امکان نداشت از نگاه این ماهواره ها دور مانده باشد. این ماهواره ها، همواره منطقه میانی اقیانوس اطلس را از ارتفاع 37 هزار کیلومتری رصد می کنند. آنها برای رصد این منطقه از تلسکوپ های فروسرخ قدرتمندی استفاده می کنند که تغییرات دمایی را جست و جو کرده و می توانند علاوه بر پرتاب موشک بالستیک، دیگر پدیده های حرارتی را مانند رعد و برق، صاعقه، عبور شهاب سنگ ها و آتش سوزی در هواپیماها تشخیص دهند.
علاوه بر این ماهواره ها، اطلاعات دریافت شده از دو ماهواره دیگر سیستم جدید فروسرخ فضایی، اسبیرد نیز بررسی شد. این ماهواره های متعلق به سازمان شناسایی ملی ایالات متحده به جای تصویربرداری از منطقه، به ناحیه مورد نظر خیره می مانند و تغییرات ایجاد شده در میدان دید خود را ثبت می کنند. به عبارت دیگر اگر هواپیما منفجر شده بود و همزمان ماهواره های این شبکه به سوی آن هدفگیری شده بودند، می توانستند مکان انفجار را مشخص کنند. اما حقیقت این بود که اصلاً انفجاری وجود نداشت.

 اولین نشانه ها و امیدهایی که به یأس تبدیل شدند

  هواپیماهای تجسس، هلی کوپترها، قایق ها و کشتی ها سطح وسیعی از اقیانوس اطلس را جست و جو کردند تا نشانه ای از هواپیمای گمشده و 228سرنشین آن که چندین ساعت از ناپدید شدنشان می گذشت، پیدا کنند. در حالی که امید به سلامتی و زنده بودن مسافران این پرواز به یأس تبدیل می شد، دولت های برزیل و فرانسه تصمیم گرفتند از نرم افزار جدیدی که برای حفاظت از سواحل آمریکا نوشته شده بود، کمک بگیرند. این نرم افزار می توانست با درنظر گرفتن نوع و محل اشیای شناور در اقیانوس، زمان حادثه و شرایط محیطی مانند سرعت و جهت بادهای اقیانوسی، محل احتمالی وقوع حادثه را محاسبه کند.
با اینکه اولین بار بود این نرم افزار مدل ساز انحراف از مسیر برای کشف بقایای یک هواپیما مورد استفاده قرار می گرفت، اما بسیار خوب عمل کرد. نخستین نشانه های سقوط،36ساعت پس از ناپدید شدن هواپیمای پرواز447 به دست آمد. قطعاتی فلزی همراه با صندلی های هواپیما که در650 کیلومتری شمال جزایر فرناندودینورونا در سواحل شمالی برزیل یافت شد. این محل نزدیک به جایی بود که آخرین تماس هواپیما ثبت شده بود.اما تا زمانی که شماره سریال یکی از قطعات کشف شده با شناسنامه هواپیمابه شماره ثبت GZCP-F مطابقت نکرد، کسی پیدا شدن بقایای پرواز447 را باور نکرد.
سقوط ایرباس330 با228سرنشین در حالی تایید شد که هنوز اثری از جنازه ها نبود. هر دو جعبه سیاه هواپیما که تنها امکان برای کشف راز این حادثه غم انگیز بودند، احتمالا به عمق 4000 متری اقیانوس اطلس سقوط کرده بودند و شانس پیدا کردن آنها بسیار اندک بود. باز هم نرم افزارها و این بار شبیه سازی مستقیم به کمک نیروی تجسس آمدند تا توانستند ظرف چند روز بعد اجساد 50 نفر از سرنشینان این هواپیما و حدود400 قطعه از بدنه آن را کشف کنند.
پس از آن یک زیردریایی اتمی و یک کشتی جست و جو و نجات فرانسوی مجهز به دو زیردریایی کوچک کاوشگر، به محل احتمالی سقوط هواپیما در 1100 کیلومتری شمال شرق سواحل برزیل اعزام شدند. آنها برای کاوش در اعماق اقیانوس از رادار های صوتی استفاده کردند که توانستند شانس کشف دو جعبه سیاه هواپیمای متلاشی شده را بیشتر کنند و پرونده این سقوط اسرارآمیز را برای همیشه ببندند.

حدس ها، گمان ها و خرافاتی ها
  اغلب می دانیم که ایرباس یکی از خوشنام ترین و ایمن ترین هواپیمای دنیاست. ایرباس330 203Aایرفرانس که هرگز به مقصد نرسید، یکی از جدیدترین و پیشرفته ترین انواع ایرباس با دو موتور ساخت شرکت جنرال الکتریک بود که از ورود آن به خطوط هوایی کمی بیشتر از چهار سال می گذشت. برای این هواپیما هیچ سانحه همراه با مسافری رخ نداده بود و تنها حادثه جزئی، برخورد بال این هواپیما با دم یک ایرباس321 A درفرودگاه شارل دوگل پاریس بود که صدمه ای جزئی به330 A- وارد کرد. این هواپیما که مراحل کامل تعمییرات و نگهداریA- را در آوریل 2009 پشت سر گذاشته بود و زمان سقوط بیشتر از 18870 ساعت پروازی داشت، بی هیچ درخواست کمکی از صفحه رادار محو شده بود.
آخرین تماس خدمه این پرواز زمانی دریافت شد که ایرباس در حال نزدیک شدن به توفان های تندری مهیب مرز ناحیه همگرایی درون استوایی و منطقه معتدل بود. این منطقه که ITCZ نام دارد، ناحیه ای کم فشار است که منطقه استوایی را از نواحی معتدل جدا می کند. همیشه در آی.تی.سی.زد خطرناک ترین تندرهای دنیا رخ می دهند که حاصل برخورد بادهای قدرتمند شمالی و جنوبی با یکدیگرند و با راندن حجم زیادی از هوای گرم و مرطوب به ارتفاعات بالاتر، شرایط لازم را برای تشکیل تندرهای پرقدرت فراهم می کنند.
عده ای احتمال می دادند برخورد صاعقه با این هواپیما در حالی که با سرعت بیش از800 کیلومتر بر ساعت در هوای توفانی پرواز می کرد، عامل سقوط این هواپیما بوده. حتی سخنگوی ایرفرانس هم به چنین احتمالی اشاره کرد، اما واقعیت این است که حدود 40 سال از آخرین باری که صاعقه ها به تنهایی هواپیمایی را نابود کردند، می گذرد و در این 40سال شرکت های هواپیماسازی روش های متعددی برای ایمنی در برابر صاعقه فراهم کرده اند. در سال های اخیر صاعقه ها حتی نتوانسته اند سیستم های الکتریکی هواپیما را دچار اختلال کنند، چه رسد به اینکه یک هواپیمای مسافربری ایمن را ساقط کنند!
آیا مسافران و هواپیما قربانی یک حمله تروریستی شده و جایی در آسمان منفجر شده بودند؟ سفره ای از بنزین که روی اقیانوس و در نزدیکی منطقه سقوط تشکیل شده بود، نشان می داد انفجار و آتش سوزی ای در کار نبوده و بررسی های کارشناسان اداره تحقیق و بررسی حوادث فرانسه نیز گویای این بود که هواپیما هنگام برخورد با سطح آب متلاشی شده است. به عبارت دیگر هواپیما با سرعت زیاد و غیر قابل کنترلی سقوط کرده است.
برخی کارشناسان این احتمال را مطرح کردند که شاید مشکل از سیستم سرعت سنج هواپیمای ایرباس باشد. این احتمال از بقیه قوی تر بود. در زمان وقوع این اتفاق، خبرهایی منتشر شده بود که ایرفرانس قصد دارد سیستم های سنجش سرعت هواپیماهایش را عوض کند. گویا این شرکت هواپیمایی چند ماهی بود که به اختلال در سیستم سرعت سنج هواپیماهایA330 وA-340 پی برده و در تماس با ایرباس توصیه نامه ای برای تعویض این سیستم ها دریافت کرده بود، اما از قرار معلوم خطر را خیلی جدی نگرفته یا آن را جزو نقص های ایمنی حساب نکرده بود. سیستم سرعت سنج هواپیمای ایرباس A-330 چندین دستگاه گوناگون برای سنجش سرعت دارد که اگر درست کار نکنند و هر کدام عدد متفاوتی را نشان دهند، می توانند در سیستم ناوبری هواپیما اختلال ایجاد کنند، به گفته ایرفرانس، این سیستم به دلیل قدیمی بودن و تفاوت میان نتایج می تواند عامل سقوط پرواز447 باشد. البته تا جعبه های سیاه هواپیما-آن هم از عمق نزدیک به 4000متری اقیانوس -پیدا می شد، هیچ قطعیتی وجود نداشت.

جعبه سیاه و رازهای سر به مهر
  جعبه های سیاه که بر خلاف اسمشان نارنجی هستند، اطلاعات پرواز و گفت و گوهای کابین خلبان را ثبت می کنند و در برابر شرایط محیطی مقاومت بالایی دارند. آنها اغلب در قسمت دم هواپیما نصب می شوند که امن ترین بخش هواپیما به حساب می آید. اگر به هر دلیلی هواپیما دچار سانحه شود، این جعبه های کوچک مقاوم می توانند تا 30روز، با ارسال علائم رادیویی به پیدا شدن نشان توسط گروه های تجسس کمک کنند. اما دو جعبه سیاه این هواپیما نه تنها 30 روز بعد که حدود 23 ماه بعد و در چهارمین تلاش تیم های تجسس برای پیدا کردن آنها از بستر اقیانوس بیرون کشیده شدند. برای پیدا کردن این دو جعبه بیشتر از 13 میلیون دلار هزینه شده و این غیر از 10 میلیون دلاری است که برای تکمیل عملیات چهارم هزینه می شود.

 آن شب چه اتفاقی افتاد؟

  سه خلبان پرواز447خلبان های با تجربه ای بودند. کاپیتان این پرواز11700ساعت سابقه پروازی و 1700ساعت سابقه پرواز با ایرباس330و340را تجربه کرده بود و کمک خلبان دوم این پرواز از مجموع6600 ساعت سابقه پروازی،2600ساعت را با ایرباس330و340پرواز کرده بود. اما بررسی دو جعبه سیاه نشان می دهد زمانی که خلبان ها سرعت های متفاوتی را از سیستم سرعت سنج دریافت کردند، به جای پیروی از اصول ساده اولیه برای هدایت هواپیما اشتباهات فاحشی را مرتکب شدند.
برای درک بهتر اتفاقات بهتر است چند دقیقه ای به قبل از زمان وقوع حادثه برگردیم، جایی که هواپیما با سرعت بیش از800 کیلومتر بر ساعت وارد توفان های تندری استوایی شد. این سرعت بالا باعث مکش آب به درون حسگرهای سرعت و یخ زدن حسگرها باعث بروز اشتباه در اندازه گیری سرعت شد. حسگرها شروع به مخابره سرعت های مختلفی کردند و این موضوع باعث سردرگمی خلبانان شد. البته اعلام سرعت های مختلف چیزی نیست که بتواند باعث سقوط هواپیما شود اما خلبان گمراه شد و به جای ثابت نگه داشتن دماغه هواپیما و تلاش برای جلوگیری از توقف آن در آسمان، با تغییر فلپ ها، دماغه هواپیما را رو به بالا گرفت و شرایط حفظ هواپیما را در آسمان دشوارتر کرد. وقتی خلبان برای نجات هواپیما از شرایط پیش آمده، به جای بررسی تک تک نقص ها، علت یابی و حتی پیروی از اولین اصول تعریف شده، بدترین تصمیم ممکن را می گیرد و درنهایت شانسی برای نجات مسافران باقی نمی ماند. سرعت هواپیما رو به کاهش گذاشت و افت نیروی بالابری به دلیل کاهش سرعت و زاویه زیاد بال موجب شد نیروی گرانش غلبه کند و هواپیما طی 3 دقیقه و 30 ثانیه از ارتفاع11کیلومتری به درون اقیانوس سقوط کند. اما مگر هواپیما ارتفاع سنج نداشت که خلبان متوجه سقوط بشود؟ این مشکلی است که برای پروازهای شبانه یا اولین ساعات صبح بروز می کند. به دلیل تاریکی؛ خلبان نمی توانست ببیند که دماغه چقدر رو به بالاست و به همین دلیل متوجه شرایط خاص پرواز نشد. تا یکی از پر رمز و رازترین سوانح هوایی اتفاق بیفتد.

حاشیه ها
  خانم یوهانا گانتالر، مسافر ایتالیایی این پرواز که نتوانست خودش را به پرواز 447 برساند، کمتر از دو هفته بعد در یک حادثه رانندگی کشته شد! او که همراه با همسرش برای گذراندن تعطیلات به برزیل رفته بود تنها مسافری بود که از این پرواز جا ماند.
البته آدم های خوش شانس تری هم بودند؛ دو ایرانی که هر قدر تلاش کردند با پرواز 447به فرانسه برگردند، نشد که نشد!
سومین نفر را یک عشق به فوتبال نجات داد: راننده تاکسی ای که آندره آپلینگ سوار آن بود، می خواست یک مسابقه حساس فوتبال را تماشا کند و به همین دلیل او را خیلی زود به فرودگاه رساند، اما آپلینگ که دید صندلی های این هواپیما فضای کافی برای دراز کردن پاهایش را ندارند، موفق شد با پرواز ساعت چهار خودش را به مقصد برساند.
نفر چهارم، گوستاو به دلیل مشکل رزرو ناچار بود با پرواز 447 به فرانسه برگردد، اما در آخرین لحظات مشکل برطرف شد و او توانست با پرواز قبل از447 برزیل را ترک کند.
اما هکرها هم که علاقه عجیبی به اتفاقات فرانسه دارند،از خیر این ماجرا نگذشتند و کاری کردند که کاربران با جستجوی کلماتی مانند ایرفرانس، پرواز447، 288 کشته و حتی فرانسه + برزیل به صفحاتی هدایت شوند که بدافزاری به نام A.yektel-Trofرا در کامپیوتر آنها ذخیره می کرد.

منبع: نشریه همشهری دانستنیها شماره 34
نقل از راسخون


 
 
 
 

سرور و قالب: پرشین بلاگ
تمامي حقوق اين وبلاگ متعلق به بلاگ تاريخ جهان است.